R-listanum hefur tekist vel upp með að telja borgarbúum trú um að þeir láti hlutina gerast í jafnréttis- og fjölskyldumálum. Borgarbúar vita í sjálfu sér ekki mikið um hvað R-listinn er að gera í þessum málaflokkum, en þeir trúa því bara og treysta að þeir séu að standa sig vel.

Ef betur er að gáð er árangur R-listans í þessum málum langt því frá að vera eins glæsilegur og þeim hefur tekist að telja borgarbúum trú um. Sem dæmi má nefna að launamunur kynjanna er mun meiri hjá Reykjvíkurborg en hjá nágrannasveitarfélögunum. (Um 15% í Reykjavík, en aðeins 5% í Kópavogi, 8% í Hafnarfirði og 6% í Mosfellsbæ, sbr. Gallup-könnun frá lok ársins 2003).

Nágrannasveitarfélögin hafa einnig farið langt fram úr Reykjavíkurborg í uppbyggingu heilsdagsskóla og valfrelsis í grunnskólamálum. Eru Garðarbær og Seltjarnarnes bestu dæmin um þetta. Öflugir heilsdagsskólar eru lykilatriði í að gera foreldrum kleift að samhæfa atvinnu- og fjölskyldulíf og því eitt af mikilvægustu jafnréttismálum nútímans. Á þessu hefur R-listinn engan skilning og hefur ítrekað hafnað tillögum Sjálfstæðismanna í jafnréttisnefnd sem ganga út á að setja þetta mikilvæga mál á oddinn í starfi nefndarinnar.

Í leikskólamálum hefur R-listanum tekist einstaklega vel upp í að telja okkur trú um að þar sé ástandið eins og best verður á kosið. Allt þar til ég eignaðist dóttur mína síðastliðið sumar trúði ég þessum málflutningi R-listans og hélt að ástandið í leikskólamálum í borginni væri mjög gott.

Annað hefur komið á daginn og hef ég t.d. komist að því að nánast útilokað er að fá leikskólapláss fyrir börn undir 2 ára aldri í Reykjavík. Hinir borgarreknu leikskólar taka ekki á móti svo ungum börnum og rekstrarskilyrði einkarekinna leikskóla hafa verið svo erfið að þeir eru alltof fáir til að anna eftirspurninni. Foreldrar ungra barna í Reykjavík sem vilja hafa börnin sín í umsjón lærða leikskólakennara, og eru tilbúnir að borga fyrir slíka þjónustu, hafa því litla möguleika á að fá hana. Ég hélt þá að úr því að svona lítið framboð væri af leikskólaplássum fyrir ung börn hefði R-listinn a.m.k. séð til þess að auðvelt væri að fá dagmæður. En sú er aldeilis ekki raunin. Ég er búsett í vesturbænum og þar virðist vera nánast útilokað að fá dagmæður og alls staðar eru langir biðlistar eftir plássi. R-listinn virðist hins vegar engar áhyggjur hafa af þessu neyðarástandi sem er að skapast og heldur bara áfram að tala um hvað allt sé gott.

Síðasta útspil R-listans í leikskólamálum- að gera leikskólann gjaldfrjálsan- mun ekki leysa þetta vandamál heldur miklu frekar auka á vandann. Væri ekki nær að fjölga leikskólaplássum og bæta þjónustu leikskólana frekar en að ætla að láta þá foreldra sem eru svo heppnir að fá leikskólapláss ekki borga neitt fyrir þjónustuna? Það virðist vera mun mikilvægara hjá R-listanum að þjónustan megi ekki kosta neitt en að hún sé góð og nægt framboð af henni. Það að gera leikskólann ókeypis mun að öllum líkindum gera rekstrarskilyrði einkarekinna leikskóla enn erfiðaðri en er í dag og kippa fótunum undan enn fleiri dagmæðrum. Niðurstaðan verður því ókeypis leikskóli fyrir sum börn, en engin gæsla fyrir önnur.

En R-listinn hefur svo mikinn trúverðugleika í jafnréttis- og fjölskyldumálum að engum dettur í hug að gagnrýna þetta og foreldrar ungra barna sitja ein uppi með vandamálið. Það er komin tími til að menn dæmi R-listann eftir verkum sínum í jafnréttis- og fjölskyldumálum en ekki eftir orðsporinu.