Hjá þeim sem ekki kjósa niðurgreidda list er sumarið tíminn. Tónleikar og stórmyndir flæða yfir landið og loksins er hægt að hlusta á góða tónlist einhverstaðar annars staðar en á reykfylltu kaffihúsi í miðbænum, þar sem varla gefst rými til að anda.

Tónleikarnir í gær með ofurstjörnunni Snoop Dogg stóðu fyllilega undir væntingum. Þarna vorum mættir, fyrstu og annarrar kynslóðar aðdáendur Snoops Doggy Dogg. Seinni kynslóðin kannast frekar við hann án millinafnsins og í samfloti með Pharrel Williams. Til fyrstu kynslóðar taldi ég tónleikagesti yfir 20 ára aldurinn, sennilega um 40%. Þann hóp skipuðu, öfugt við bölspár “áhyggjufólksins”: standard menn, Che-bolir, viðskiptajöfrar, íþróttahetjur og freðhausar – sem sagt þverskurður af ungu fólki. Önnur kynslóð Snoopaðdáenda var þessi popptíví klámkynslóð. Ég hafði aldrei tekið eftir þessu fyrr, en það er staðreynd að stúlkur, rétt um fermingaraldur klæða sig margar hverjar eins og mellur. Rocco goes to Reykjavík verður ekki lengi að bíða, a.m.k. ef femínstar mæta ekki í fleiri Kastljósþætti, klæða styttur í bleikt og bölva fegurðarsamkeppnum ekki af meira kappi en nú er.

Forgotten Lores var fyrsta upphitunarbandið. Metnaðarfullt hip-hop band sem spilar lifandi tónlist, þ.e. ekki af plötum. Að öllum öðrum ólöstuðum verður að segja að “Leibbi Djass” hafi stolið senunni í fyrsta atriði kvöldsins. Leibbi Djass og Gísli Galdur sem lék á trommur voru þeir sem gáfu þessu bandi líf.

Næstir á svið voru Hjálmar sem er án efa besta hljómsveit landsins um þessar mundir. Helsti gallinn á þeirra flutningi var hversu stuttur hann var. Hjálmar hefðu þurft að fá hið minnsta þrjú lög í viðbót til að keyra stemmninguna upp úr öllu.

Sniðugi uppreisnarmaðurinn Erpur Eyvindarson mætti því næst á svið með nokkrum Che-bolum. Fyrsta lagið var úthúðun á Bandaríkjunum með stuðlum og höfuðstöfum. Gargaði hver ofan í annan “kanamella”. Nokkuð fyndið í ljósi þess hvar þeir voru, í hvaða erindagjörðum, hvernig þeir voru klæddir og hvert annar hver gestur sótti sitt menningarlega sjálf. Þeir mega eiga það að þeir hrisstu nokkuð vel upp í salnum og flutningurinn var óneitanlega lifandi.

Stemmningin var rafmögnuð við innkomu Rapparans. Fyrst var gestum sýnt falleg skáldsaga á breiðtjaldi þar sem rapparinn átti mök við konu og skaut hana síðan. Eitthvað sem eflaust hefur kætt margan “áhyggjumanninn”. Óð meistarinn síðan á svið og tók hverja klassíkina á fætur annarri í bland við nýrri lög. Salurinn vottaði Tupac Shakur virðingu sína eins og um látin ástvin væri að ræða. Ungir sem aldnir hrópuðu “smoke weed everyday” í lok “Next episode”. Á meðan þurfti að bera margar popptíví skvísurnar meðvitundarlausar í burtu. Sem sagt allt sem prýða á góða tónleika. Þarna var ég staddur í góðra vina hópi, gónandi á fullorðinn mann sem ég hafði hlustað á síðan ég var í 7. bekk á leiðinni í Reykjaskóla raulandi með ...”rolin’ down the street smoking indo sippin’ on Gin and Juice”... þegar ég fór að hugsa hversu ótrúlega langt hip-hopið er komið frá fátækrahverfum Bandaríkjanna – alla leið til Íslands.